Tuxedo Cat Rides Again!

Het begon allemaal met één kat, een tuxedo cat. M, zoals we haar noemen, kwam uit het asiel en was daar als zwervertje binnengehaald. “Geen schootkat’, ‘Kattig’, ‘Kan wel met honden overweg’, ‘Houdt niet zo van katten, mag dus best alleen’, ‘Geen buitenkat’. Wij hadden geen andere katten, geen tuin maar wel een balkon, en honden die regelmatig op bezoek kwamen. Dit kon dus allemaal prima.

Tuxedo cat - het begin

Maar na een poosje de kat uit de boom te hebben gekeken, bleek M wél een schootkat te zijn. Weliswaar eerst alleen bij R en niet bij mij, maar ze werd steeds minder kattig, en steeds toeschietelijker. Op een avond keek ze mistroostig uit het raam. Ik kreeg toch sterk het idee dat M zich een beetje eenzaam voelde. Daarbij kwam, dat het soms leek alsof M niet helemaal wist hoe ze zich als kat moest gedragen. Te vroeg bij moeder weggehaald, dachten wij, terwijl ze zich weer nestelde in de oksel van R, en furieus met haar pootjes masseerde terwijl ze hard knorde en kwijlde. Dus wat doe je dan?

We vonden een kat uit een gezin met 33 andere katten die ook in het asiel terecht waren gekomen. Een supersociale, lieve en stoere kater. In het asiel zaten alle katten uit dat gezin nog bij elkaar. E, zoals hij zou gaan heten, was sociaal naar kittens, speels, en wist exact wat het was om kat te zijn. We namen hem mee, en hielden hem drie dagen apart in de logeerkamer. M was het er eerst niet mee eens. En E was voor het allereerst in zijn hele leven alleen. En een beetje bang. Maar het ging steeds beter. E was dapper, M ontdekte dat zij nog steeds veilig was in haar eigen huis. E zocht haar steeds op en begreep niets van de afwijzing van M. Ze waren allebei toch kat. M zei van niet. Ze wist niet precies wat zij was, maar ze was zeker niet zoiets als E.

Uiteindelijk begrepen we dat M ook graag naar buiten wilde, en dat werd bevestigd toen we verhuisden naar een huisje met tuintje. E vond het niets: groot huis, dat buiten lopen kende hij niet; Maar M was binnen 2 maanden alleen buiten en vond het geweldig. Langzaam groeiden de twee naar elkaar in het nieuwe huis, waar ze hun eigen ruimte hadden, maar elkaar wel steeds opzochten. E werd steeds zekerder en volgde M ook vaker naar buiten.

Maar voor mij knaagde er nu iets. Een pup, een hondje, dat wilde ik al zo lang, zo graag. Maar hoe zou dat gaan met de katten?

2 reacties:

  1. Dat vragen wij ons ook af voor onze kat. De kinderen zouden ook nog wel een andere kat er bij willen, maar ook daarbij twijfelen we of onze kat dat wel zou accepteren.

    • Het is een lastige beslissing. Soms gaat het goed, maar als het fout gaat, kan het heel frustrerend zijn voor de katten en de mensen in huis. Als je kat buiten een ‘vriendje’ heeft, is het misschien een hele sociale kat die best een tweede kat accepteert. Maar dan moet je alsnog goed afspreken dat je de nieuwe kat wellicht terug kan brengen binnen een termijn.

      Een andere optie is een kitten in huis nemen. Maar kittens vragen zoveel aandacht en maken nogal wat stuk. Dus ook niet ideaal.

      Ik weet dat men vaak zegt dat katten einzelgangers zijn, maar asiels laten vaak katten alleen in koppeltjes gaan. En hoe M ook protesteert, als er iets met E aan de hand is, is ze toch bezorgd. Ze was er dus wel aan toe, een tweede kat.

Reageren is niet mogelijk