The Hateful Eight in het EYE Film Institute

Het EYE Film Institute in Amsterdam Noord is een bioscoop, museum, winkel en er zit ook nog een restaurant. Vroeger zat het Filmmuseum in het Vondelpark, en ik heb er heel wat films gezien in mijn jaartje Film- en Televisiewetenschappen. Toen bekend werd dat het huidige Film Institute The Hateful Eight op het brede filmformaat, op film!!!, ging vertonen, gaf ik meteen aan bij R. dat ik erheen wilde. We bestelden kaartjes, toen ik in januari doorkreeg dat de kaartjes hard gingen. We konden alleen nog op zondagochtend, om 10:30 uur. Dat is vroeg. Maar het was het me wel waard.

films_hateful8a

Ik ga geen uitgebreide beschrijving of review van de film geven. Dat doe ik wel op Films Gezien. Maar ik wil wel mijn ervaring delen, om de film in de bioscoop te zien, die als enige in de Benelux de film projecteerde op het 70mm formaat. Er zijn namelijk niet veel bioscopen die het kúnnen tonen dezer dagen. Want eigenlijk worden alle films digitaal gedistribueerd. En dat ouwerwetse beeld, wat een beetje springt, of hapert bij het opzetten van een nieuwe rol, dat heb je niet meer. Ik weet nog dat ik in een oude bioscoop zat (Odeon, dacht ik), en de film liep toen vast bij het wisselen van de tweede rol. Nu zou het publiek dat niet pikken. Maar het heeft wel iets gemoedelijks, iets ambachtelijks. Een projectionist moest goed opletten: de juiste rol op het juiste moment in de projector klaarzetten. Met digitale films hoeft dat niet. Steek het schijfje erin en druk op ‘play’.  Geen kunst.

Het EYE zit overigens in een mooi modern gebouw. Dus daar waar je de geschiedenis van de cinema kan zien is geen oud, aftands gebouw. De zaal waarin wij The Hateful Eight zagen was ruimer opgezet dan de nieuwe commerciële bioscoopzalen. Er was gewoon geen ‘slechte’ plek om te zitten. De eerste rij is ver genoeg van het scherm, en ook de stoelen aan de zijkant geven een goed zicht. Er waren geen stoelnummers, dus al snel gingen mensen ruim voor half elf voor de deur van de zaal staan. We hadden geluk, we hadden een rij in het midden van de zaal en ook redelijk in het midden van het scherm. Maar nogmaals: er zijn geen slechte plekken. En de stoelen zijn comfortabel, al zijn ze wat erg ver achteroverleunend. Je hebt tenminste beenruimte!

De rest van het publiek was wel ‘hip’. En natuurlijk kon het ook niet uitblijven dat een jongeman met twee glazen bier binnenkwam (om half elf, jongens…). Ik zag het als een ode aan Tarantino, die lyrisch was over het feit dat je bij het Filmmuseum (daar ga ik tenminste van uit) met een glas bier de zaal binnen kon lopen. Iedereen was redelijk opgewonden. Ik hoorde dingen als ‘Iedereen in Nederland zag eerst Pulp Fiction, en daarna pas Reservoir Dogs’ (Nou nee: ik zag Reservoir Dogs voor Pulp Fiction). R. noemde mij een Tarantino Fangirl (oh please) en daagde me uit om de 8 titels van de eerdere Tarantino films te noemen. En ik wilde gewoon dat de film begon.

films_hateful8b

Daarvoor had ik nog een oude schoolvriendin gezien, stom toevallig. Die zei nog ‘als je er niet teveel van verwacht, kan het alleen maar meevallen. Maar als je teveel verwacht, kan het wel eens heel erg tegenvallen.’ En ik verwachte er wel veel van. Maar ik was ook weer open genoeg om het verhaal gewoon over me heen te laten rollen. En dat deed het. Vanaf de ouverture met die prachtige muziek van Morricone. Het zette de toon. Sommige mensen vinden het misschien pretentieus, om bij een film een muzikaal intro te hebben. Maar ik ken ook mensen die door de intro-credits heenvliegen omdat dat ‘saai’ is. Pffft, zeg ik dan, dat is waar je de atmosfeer van de film proeft, als het goed gedaan is. En de openingsshot, met de credits en de muziek, de combinatie, was zo mooi, zooooo mooi. Ik ging er lekker voor zitten.

Het is een lange film. En er wordt, zoals in alle Tarantino films, veel gepraat. Sommige critici hadden het over ‘monologen’ maar elke regel tekst had een doel, onthulde iets, was een dialoog met ten minste het publiek. Want je reageerde, je dacht mee, je legde verbindingen en je was betrokken. Sommige critici zeiden dat het té lang was, en ja, het had meer gecondenseerd kunnen zijn. Maar ik persoonlijk heb me geen moment verveeld. Er was geen moment waarop mijn aandacht verslapte. Ik was dan ook goed wakker, en misschien heb ik wat meer filmkijk-bagage dan sommige critici. Misschien wist ik beter wat ik kon verwachten en had ik me daarop ingesteld. Hij was mij precies lang genoeg.

films_hateful8c

Wat mij meer schokte dan het geweld in de film (want kom op: het is Tarantino, je weet dat er emmers met blood+guts over het scherm gaan) was dat mensen lachten toen de dame in het verhaal hardhandig in het gezicht werd geslagen. Nou gebruikt Tarantino geweld heus wel eens als een vorm van slapstick waar je om moet lachen. Maar het aftuigen van het vrouwelijk personage hoort daar in dit geval volgens mij niet bij. Maar blijkbaar vinden sommige mensen het grappig. Ik niet. Jennifer Jason Leigh was trouwens geweldig. Geen van de personages zijn aardige en rechtschapen mensen, maar haar Daisy trok toch wel aan het kortste eind, en toch zette ze een personage neer dat je bleef boeien. Alle personages waren boeiend. Niet aardig, niet sympathiek, maar wel boeiend. Je hoeft niet altijd karakters in een verhaal te hebben die je bewondert, of waar je voor duimt dat het goed afloopt. Want je kunt nou eenmaal niet iedereen aardig vinden. Maar je kunt wel geïnteresseerd zijn in de personages en hun achtergrond. Ook als ze heel gewelddadig zijn, bijvoorbeeld.

Hoewel het geen echt verrassend einde is, was er wel genoeg om even over na te denken bij de aftiteling. Want we zijn blijven zitten, de hele aftiteling. Dat was ook omdat iedereen zijn jas aanschoot en een sprintje trok naar de uitgang. Dus het was de keus om in de rij te staan voor de uitgang, of lekker even na te mijmeren in die comfortabele stoelen. Simpele keus. Ik had in ieder geval genoten. Het extra-brede beeld was fijn, en hoewel er veel scenes binnenskamers waren, voegde het ook aan die scenes wat toe. Ik werd sneller het verhaal ingetrokken, misschien door dat brede formaat. Het was een fijne film. Het was een fantastische ervaring.

Afbeeldingen zijn afkomstig van IMDb, copyright The Weinstein Company, used under the fair use policy.

8 reacties:

  1. Ik ben nog niet naar deze film geweest maar wel erg benieuwd er naar, vooral naar het effect van het bredere beeld. Jammer dat dat helaas niet in iedere bioscoop kan worden getoond. Lijkt mij inderdaad wel een hele ervaring, deze film zien in het Eye!

    • In een ‘gewone’ bioscoop zal er aan de boven en onderkant zo’n balkje komen. En dan hangt het gewoon af van hoe groot het scherm verder is. Je kijkt wel meer ‘heen en weer’, en het voelde voor mij in ieder geval alsof je meer in het verhaal werd gezogen. Wel in de bios kijken, als je de kans krijgt!

  2. Het lijkt me een bijzondere ervaring, deze film op zo’n groot scherm en op zo’n locatie.

    • Het EYE toont wel meer mooie of leuke films. En er is een museum aan verbonden. Normaal zeg ik altijd ‘er is niks in noord’, maar dit zit er toch maar mooi.

  3. Volgens mij ben ik nog nooit om 10:30 uur naar de film gegaan. Ik moet wel zeggen dat deze film trekt wel mijn aandacht toen ik de reclame heb gezien. Dat de Eye geen ‘slechte’ plek is om te zitten. dat belooft heel wat. Dan is het echt goed gedaan met dialoog. Als ze kan zorgen dat de kijker reageerde, mee denken en bij betrokken met de film. Het gebeurt vaak dat er geen verrassing is aan het einde van de film, maar ik houd wel van een film dat je laat nadenken.

    • Er ligt nog een hele laag onder: over de rassen-tegenstellingen in Amerika, en het wantrouwen onderling. Je moet het geweld dan even ‘uitzetten’, want daar gaat het eigenlijk niet zo erg om.

  4. Respect voor jou op zondagmorgen naar de film haha ;).
    Heel gaaf om deze film om zo’n groot scherm te kunnen zien! De intro kon ik bij deze film ook wel waarderen, hoort er gewoon bij inderdaad!

    Liefs.x

    • Het was heeeel vroeg! Het scherm was nou ook weer niet zo groot als in de IMAX zaal, dat is ontzettend groot. Maar als je ooit de kans krijgt om een film in het EYE te zien: doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *