Bookshelf Tour 2016: Penguin Classics

Na mijn boekenplanken vol met kinderboeken, en daarna Star Trek, dan nu wat meer ‘meat’ op de plank: Penguin Classics. Ik geef toe, een gedeelte heb ik ‘moeten’ lezen voor mijn studie, maar er zijn er verbazingwekkend veel die ik zelf heb aangeschaft, voor de lol. Alle boeken van de vorige posts bij elkaar opgeteld kwamen we op: 536! En daar tel ik dit plankje dus weer bij op. Penguin is één van mijn favoriete uitgevers, omdat zij niet zo heel vaak de plank misslaan. Je hebt dus een goede kans op een echt goed boek als je een titel uit hun catalogus leest. En met de Classics lees je ook een stuk literatuurgeschiedenis, waarbij vaak goede introducties en voetnoten worden geschreven. Dat is wel belangrijk, omdat niet alle oude boeken meteen even duidelijk zijn in onze tijd.

booktour23_penguin1

Aan de rechterkant beginnend, ligt er bovenop de boeken de dikke New Penguin Book of English Verse. Een overzicht van gedichten en poëzie door de eeuwen heen. Ik vind dat dus leuk, want door verschillende gedichten naast elkaar te leggen, uit eenzelfde periode, krijg je een redelijk inzicht in wat in die tijd trending was. (Ja. Trending.) Dan van rechts naar links: George Eliot, die wel vaker op deze plank staat, is niet mijn favoriet schrijfster (huh?), maar ze (wat?) is wel belangrijk, vanwege haar thema’s en haar (echt?) schrijfstijl. Ja, ik begrijp je verwarring. George was een dame. Maar ze schreef in een periode waarin dames niet serieus werden genomen. Punt. Niet als schrijfster, niet als persoon, gewoon niet. En George wilde schrijven, meer dan wat dan ook. Zonder dat haar werk door haar vrouwzijn aan de kant zou worden geschoven. Overigens deden de Brontë zusters dit ook. En, tot op zekere hoogte, is dit ook de reden waarom J.K. Rowling niet op de omslag staat als Joanne of Jo. Het was de bedoeling dat haar initialen jongens niet zouden afschrikken om haar boeken te lezen. Haar meisjes-voornaam zou dat wel doen.

Maar goed, dan Henry James, en Daisy Miller is een van mijn favoriete boeken van hem. Henry James was wel een man. Zijn schrijfstijl spreekt mij meer aan dan Eliot’s, maar er zijn wel overeenkomsten in thema’s. James schrijft naar mijn idee gewoon wat gestructreerder, en minder dramatisch dan Eliot (wat niets te maken heeft met hun geslacht overigens). Daisy Miller is een Amerikaans meisje dat een adelijke man in Europa aan de haak wil slaan. Maar ze is tegelijk ook heel naief en echt nog een kind. Net zoals de VS in de ogen van Europa een jonge natie was, naief en onbesuisd. Maar het fijne is dat je die laag er helemaal niet in hoeft te lezen, als je gewoon een lief en aandoenlijk, en soms pijnlijk, verhaal over een jong meisje wilt lezen. En dat heb ik nooit bij Eliot. De onderste laag dringt zich echt aan je op.

Andere klassieke aanraders zijn natuurlijk Charles Dickens, wiens werk weer enorm relevant is in deze tijd. Great Expectations bijvoorbeeld is heel erg Millennial. Pip heeft een rotjeugd gehad, krijgt de kans om te studeren en iets van zichzelf te maken, maar maakt vooral veel schulden als student (zie je?). Dan volgen er nog wat vreselijke gebeurtenissen, maar Dickens laat Pip hard werken als beginnende ‘clerk’ (administratief medewerker, eigenlijk), en met zijn harde werk en inzet weet Pip zich toch omhoog te werken, zonder steun van anderen. Maar een helemaal gelukkig leven heeft niemand in Great Expectations. Hoewel we als we opgroeien dat we altijd verwachten, dat happy end.

In totaal op dit stukje, tot en met Great Expectations: 18 boeken.

booktour24_penguin2

Naast Great Expectations staat die andere bekende Dickens titel: A Tale of Two Cities. Maar ook Jane Austen, één van de weinige schrijfsters die ook echt onder haar vrouwelijke naam publiceerde. Er stond dan zelfs nog bij ‘a novel by a lady’. Maar haar schrijfstijl, haar taalgebruik, is ook zo subliem, zelfs haar geslacht kon dat niet verbloemen. Het zijn gewoon ijzersterke boeken. Ik heb op deze plank alleen Persuasion staan, omdat haar andere boeken op een plank staan die in de woonkamer staat. Een andere favoriet van mij op deze plank is … Moby Dick. Van Herman Melville. Ik heb het boek twee keer gelezen. Het is het verhaal van Kapitein Ahab en de witte walvis die hem zijn been kostte. Ahab zet alles op alles om de witte moordende walvis te doden, als wraak. Maar de walvis is een ‘force of nature’, en groot en sterk. De jacht is natuurlijk nog moeilijker, omdat de zee zo groot is, en het vinden van de walvis alleen al een opgave is. De jacht op Moby Dick staat dan ook symbool voor een allesverterende haat en zoektocht naar wraak, die een persoon helemaal in beslag neemt.

De lichtgroene omslagen zijn van modern classics, net als de oranje. Dus George Orwell (man.) die de sublieme boeken 1984 en Animal Farm schreef. Ik had nooit gedacht dat deze boeken tijdens mijn leven weer relevant zouden worden, maar dat zijn ze wel. In 1984 werden de mensen voortduren in de gaten gehouden door een overheidsorganisatie, via tv schermen. Alles wat je deed werd in de gaten gehouden, en zelfs denken werd gecensureerd. In Animal Farm komen de dieren samen in opstand tegen de gemene boer, en besluiten ze een samenleving op te zetten waarin ieder dier gelijk is. Behalve natuurlijk sommige dieren die zich niet aan dezelfde regels wilden houden als het gepeupel, die waren meer gelijk dan een ander en kregen een speciale behandeling.

James Joyce staat wel in de kast, maar ik verwacht daar pas aan toe te zijn als ik een jaar of 60 ben. Het is wel erg traag. Maar op deze plank, inclusief het boek over Keats: 22 boeken.

Maar wacht, wat is dat achter de rij boeken? … Niet zo heel veel, eerlijk gezegd.booktour25_behindpenguin

Het is de serie paperbacks van Robert Jordan: The Wheel of Time. Wat begon als een veelbelovende serie was vanaf boek 8 eigenlijk onleesbaar geworden. En hij ging nog door tot boek 11, en toen ging hij dood. De eerste 6 boeken zijn echt leuk. Spannend, intrigerend, romantisch zelfs. Maar dan? Geen idee waar hij heen wilde, maat ik wilde uiteindelijk niet meer mee. Het is grappig dat het naast The Faerie Queene staat. Spenser wilde een echte Epic schrijven: een boek in 12 delen. En ik vermoed dat Jordan dat ook probeerde. 12 boeken, maar dan ook echt in losse publicaties. Helaas deed Spenser het beter, met zijn poging. Deze stash telt 7 boekjes erbij. Dus 18+22+7 = 47 boeken. Bij het vorige getal van 536 is dat: 583!

Wat ik nog niet besproken heb in de Bookshelf Tour is mijn plank romantische fictie, wat mooie hardbacks en mijn boeken over dieren (honden, met name. Hoewel daar een kleine preview van is geweest.). Dus dat staat nog op de planning voor een volgende deel.

4 reacties:

  1. Ongelofelijk hoeveel boeken je hebt. Dat je van gedichten en poëzie houdt is hier duidelijk. Ik vind ze mooi, maar ik ben er verder niet echt goed in. Great Expectations heb ook nooit gelezen alleen de film gekeken..hihi

  2. Heerlijk lijkt me dat om al dit literatuur en poëzie tot je te kunnen nemen. Ik heb echt moeite met lezen – ik ben een bijzonder trage lezer – en ik slaag er dan ook zelden in om überhaupt een roman uit te kunnen lezen.

  3. Wat een heerlijke boekenkast heb je ^^
    Jane Austen schreef in eerste instantie trouwens niet onder haar eigen naam, maar gewoon zonder naam. Ze wilde geen mannen-naam aannemen, maar kon/mocht ook niet met haar eigen naam op de boeken staan. Daarom stond er alleen ‘by a lady’ op, een soort ‘door anoniempje’ dus. Pas later zijn ze gewoon haar naam gaan gebruiken.

  4. Wow, wat heb je veel boeken. Vorig had ik die boekjes ook, nu niet meer. Ik heb flink mijn boekenkast opgeruimd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *