Toch aan de smartphone

Geen keus, het hoort er nu eenmaal bij. Ben ik er blij mee? Nee, niet helemaal.

Er komt een moment dat je met nieuwe dingen mee moét doen, omdat je anders niet meer helemaal normaal kan functioneren. Heel lang heb ik normaal kunnen leven zonder smartphone. En ook heel gelukkig.  Maar ja, dan ga je eens op vakantie en besluit je dat het wel heel handig is om bereikbaar te zijn, voor bijvoorbeeld het thuisfront dat op je huisdieren past. Zo is het gekomen. En als je er dan eentje hebt, als laatste in de familie, dan moet je hem ook vaak bij je dragen. Want wat heb je er aan als ie thuis ligt?

Toegegeven

Mijn gozer heeft al heel lang een smartphone, mijn jongste tante ook. En toen gingen mijn moeder en tante er aan beginnen, met horten en stoten. En daarna zelfs mijn vader. Dus wat doe je dan? Dan geef je toe, dat het niet handig is dat je alleen via whatsapp bereikbaar bent via je gozer. Dat je gebeld moet worden via de vaste lijn op je werk. Dat je dus ook geen foto’s kunt maken en uitwisselen. Ja, het lijken onoverkomelijke problemen te zijn.

Dus hup, aan de mobiel. Dat wil zeggen: mijn mobiel schoof door naar mijn vader (die bij nader inzien toch geen smartphone wilde). En ik geef toe: het was heel handig op vakantie, en ik voel me ook wat prettiger dat ik op kantoor ook berichtjes kan ontvangen en versturen. Maar ik ben niet zo ver dat ik mijn telefoon overal mee naar toe neem.

per_phonecoffee

Niet bereikbaar

Afgelopen week gingen we naar de dierenarts met de huisdieren. Dat was op zich al een aparte blogpost waard, maar laat ik het kort houden: Chi liep lekker mee, M zat zachtjes protesterend in een rugzakje op mijn rug, E schreeuwde de hele buurt bij elkaar in zijn rugzak op R’s rug. R zei op een moment ‘wat ruik ik toch?’ Laten we zeggen: E is een grote schijterd van een kater. En we waren nog niet eens bij de dierenarts! Dat wandelingetje duurde 20 minuten, toen 20 minuten binnen, en weer 20 minuten terug. Met een hele vieze stinkende rugzak en kater. Dus het eerste wat we deden was de kater onder de douche zetten. Dat is geen makkelijke klus. Dus daar waren we ook wel even mee bezig. En natuurlijk gaat de telefoon als ik met een druipend natte, schreeuwende E in de badkamer sta! Die ga ik nooit op tijd opnemen, dus ik probeer het niet eens.

Weer een half uur later zaten we op te drogen op de bank. Ik check mijn telefoon die ik natuurlijk thuis had gelaten. En ja hoor, voice mail, sms, whatsapp van mijn moeder. Ik loop naar de vaste lijn telefoon en … weer een berichtje van mijn moeder op het antwoordapparaat! Ik moet je zeggen, ik dacht dat er toch minstens iemand van de trap was gevallen en dat mijn aanwezigheid in welk ziekenhuis dan ook ge-eist werd. Maar nee. Het was een veel minder heftige mededeling, gelukkig.

Handig, maar niet onmisbaar

Ik ben (nog) niet verknocht aan mijn telefoon. Ik doe er eigenlijk ook weinig mee, denk ik. Ik onderhoud wat contact via whatsapp en berichtjes, heb nu wel een Instagram account en lees eens het nieuws als ik thuis ontbijt en mijn tablet niet is opgeladen. Ik heb wel Duolingo geïnstalleerd, maar dat heeft ook nog niet geleid tot vloeiend Italiaans spreken. Zelfs een experiment met huishoudtaken bij houden via een app liep uiteindelijk op niets uit, behalve dan dat we nu regelmatig een schoonmaakhulp hebben.

Mijn telefoon neem ik meer mee omdat ik het zonde vind om hem niet te gebruiken. Maar ik loop net zo lief zonder dat ding de deur uit. Ik kijk nog steeds liever uit het raam of naar mensen als ik in de bus zit. En ik vind het een fijn idee dat ik niet van elk kopje cappuccino een foto maak. De meeste cappuccino’s zijn toch niet te drinken.

Ken je die aflevering van Black Mirror al? Want o ja: ik, mevrouw ‘ik moet geen netflix’, heeft nu ook Netflix. Never say never.

7 reacties:

  1. Zelf kan ik me niet voorstellen om geen smartphone te hebben. Toevallig kwam ik laatst mijn eerste tegen tijdens het opruimen, een MPV. Ik geloof dat die minimaal 6 jaar oud was.
    Dat ding was me heilig en daardoor zweerde ik bij een toetsenbord op een smartphone. Pas bijna de iPhone 3s ben ik naar de “serieuze” smartphones overgestapt. Ook een gevalletje never say never.
    Heel veel plezier met je Samsung.

  2. ik ben gelukkig nog niet vergroeid met mijn telefoon, maar weg gaan zonder mijn telefoon zal mij niet vaak gebeuren. 😉

    Een smartphone heeft zeker zo zijn nadelen, maar voor mij zijn de voordelen overtuigender. Ik hoop voor jou uiteindelijk ook.

  3. Gefeliciteerd met je telefoon :-). Ik heb mijn gsm graag bij me! Maar vergroeid niet, hij zit dan gewoon in mijn tas :-).

  4. Ik geef persoonlijk niet veel om mobiele telefoon, maar hij is erg super handig tegenwoordig met werk of privé. Dus nooit bezwaar tegen smartphone. Voor jou gelukkig ook zo te lezen.

  5. Manlief doet het helaas ook nog steeds zonder smartphone, wat maakt dat ik namens hem in een aantal whatsapp-groepen zit. Ik vind dat niet handig! 😉

  6. Hahaha, die cappuccino opmerking, geniaal!
    Zelf ben ik wel redelijk vergroeid met mijn telefoon denk ik, al vind ik het ook heel fijn om em een weekendje aan de kant te leggen. Liefs.x

  7. Haha ja dan ga je toch in die gekte mee he. Twee van mijn vriendinnen hebben (nog) geen smartphone. Loop ik dus ook steeds te vloeken en te tieren als ik niet even een appje of een foto kan sturen 😉 Terwijl ik het zelf ook lang heb volgehouden zonder, maar toen ik eenmaal die smartphone had toen wende ik ook wel erg snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *