Dat gevoel dat je niks kan

Dat dus: dat je denkt ‘waar ben ik mee bezig’ en ‘straks gooien ze me eruit omdat ik dit echt niet kan’. Anderhalve week in mijn opleiding en ik sla helemaal dicht. ‘Dit kan ik dus echt niet!’

Ik begon met goeie moed aan een nieuwe opleiding. Het is iets wat ik al lang doe en het liefst ook op een professioneel niveau. En ik heb altijd geprogrameerd en web pagina’s gemaakt, al zolang ik een computer heb en internettoegang. Dus ik was echt super-gemotiveerd. De opleiding is in de vorm van een zogenaamd ‘boot camp’: in korte tijd wordt er enorm veel informatie over je heen uitgegooid en je moet maar mee zien te komen. Dat het moeilijk gind worden, dat wist ik wel. Dacht ik. En toen kwam de eerste slapeloze nacht.

OMG ik heb een grote fout gemaakt

Ik had best een goede dag gehad. Echt. Ik had niet alles onthouden, en kon niet alle oefeningen bijbenen, maar ik begreep de theorie en de uitleg die gegeven werd. En toch lag ik ineens om 2 uur ’s nachts klaarwakker te wezen. Goede nachtrust is erg belangrijk als je overdag intensief aan het leren bent. Dat weet ik. Dus ik probeerde echt uit alle macht weer in slaap te komen. Maar dat lukte dus niet, door die gedachtes dat ik echt een enorme fout gemaakt had. Wat dacht ik nou? Dat ik in een paar weken dit allemaal kon leren? Het was me in het donker compleet duidelijk dat ik helemaal niks wist en niks geleerd had en dat ik enorm achterliep en nooit zou inhalen wat ik nog niet wist. En hoe harder ik mijn best deed weer in slaap te komen, hoe moeilijker het natuurlijk was.

Ik kwam de dag daarna gebroken aan bij de opleiding. Maar de dag ging natuurlijk gewoon door. Weer nieuwe termen, methodes, mogelijkheden met JavaScript, hoe je dingen kan testen in de terminal. En eerlijk gezegd, zolang ik bezig was, ging het wel. Maar toen ik iets moest laten zien van wat ik geleerd had, sloeg de vermoeidheid toe en kwamen die gedachten weer terug: ik kan dit niet. En dus klapte ik helemaal dicht.

Imposter syndrom

Gek genoeg nam een docent die dag juist om te vertellen over het Imposter Syndrom. Dat gevoel wat je kunt hebben als je nog niet alle kennis hebt kunnen plaatsen en je er van overtuigd bent dat je niets weet en niets kan. Ondertussen dacht ik ‘maar ik ben dus echt een imposter’. En dat terwijl ik samen met de andere cursisten allerlei dingen implementeerde die ik een week geleden nog niet wist …

Later kwam ik er achter dat ik de dag voor mijn slapeloze nacht had samengewerkt met een cursist die al een paar jaar werkzaam was in web development. Dat wist ik even niet. Naast haar was ik inderdaad een kleuter die buiten de lijntjes kleurde, terwijl zij Frida Kahlo was met prachtige schilderijen. Zij schudde code uit haar mouw, waar ik net uit kon halen wat er gebeurde. Maar ik zag tenminste wat de code deed en dat was al meer dan ik een week geleden kon. Alleen, dat besefte ik me dus niet.

Steun van de groep

De groep waar ik deel van uit maak, de klas, is een grote steun. Want de volgende dag bekende ik dat ik er serieus over dacht te stoppen omdat ik dit nooit ging halen. Gelukkig bleek dat ik niet de enige was die wakker had gelegen. Anderen hadden dat in de eerste week gehad. Weer anderen wezen me er op dat ik toch uitstekend in staat was uit te leggen wat we net geleerd hadden. Daarnaast zou zelf stoppen gewoon een stom idee zijn: blijf zolang mogelijk doorgaan, zie iemand, want als je uiteindelijk toch niet voldoende vooruitgang maakt, dan wordt je toch uit het programma verwijderd. Maar hoe langer je hebt meegedaan, hoe meer je geleerd hebt. Daar kon ik ook niets tegenin brengen.

En die dag ging het ook heel lekker. Ik schudde meer code uit mijn mouw dan ik ooit eerder deed. En de dag daarna ook. Ik besef me nu dat ik nog steeds leer, dat ik dingen nog steeds kan herhalen tot ik me er zekerder over voel. En dat ik niet achterlig op de rest van de groep. Behalve dan op die paar mensen die dit dus al een paar jaar op professioneel niveau doen. Ja: duh, logisch.

Natuurlijk is dit geen garantie dat ik mee kan blijven doen. Misschien blijft er toch te weinig hangen over een paar dagen of weken. Maar tot die tijd draai ik gewoon mee en blijf ik leren. Ik vind het nog steeds leuk, ook als het moeilijk en frustrerend is. En ergens weet ik ook dat als ik met deze opleiding stop, ik niet zal stoppen met leren. Boot camp leren is hel. Maar dat is de bijzaak. De hoofdzaak is dat je ongemerkt heel veel leert in een korte tijd. Zo veel en zo snel dat je brein het even niet bijhoudt. Die gedachtes: dat is een soort spierpijn van je hersenen. Een beetje rust en in beweging blijven helpen daar wel bij, net als bij spierpijn. En dan merk je ineens dat je dingen kunt, die je eerst niet kon.

 

5 reacties:

  1. Zo herkenbaar dat Imposter Syndroomt. Apart toch dat jij en ik iedere keer gelijk op lopen in ons leven. Alleen heb ik het niet met een opleiding, maar met mijn werk.

    Gewoon luisteren naar je klasgenoten en je zal zien dat je die eindstreep gaat halen.

    Succes.

    • Het is inderdaad apart, maar soms lopen levens een beetje synchroon, ondanks dat je hele andere dingen meemaakt. Ik denk ook dat dat imposter syndroom vaker voorkomt dan je denkt, omdat niemand toegeeft dat ze onzeker zijn. Ik hou me nu vooral vast aan de wetenschap dat ik al zo vaak bijna in web development ben terecht gekomen, dat het er bijna op lijkt dat dit het wel moet zijn voor mij. Ken je dat?
      Ik denk dat het ook een kwestie is van luisteren naar anderen die je kennen en wat ze van je verwachten. Soms zien mensen om je heen beter wat je kunt, dan dat je in jezelf ziet. Dank je! Jij ook succes, hou vast aan wat je weet dat je krachten zijn.

  2. Imposter ik kende net niet maar herken het wel. Ik zou niet aan zo’n opleiding beginnen doe manier staat me niet aan hoewel ik wel een opleiding heb afgerond op die manier. Dat je eruit geknikkerd wordt als je niet genoeg hebt geleerd vind ik een naar idee zeker als je er oor betaald. Wens Jean ook veel succes.

    • Ja, zo’n bootcamp is heel anders dan even een opleiding of cursus doen. Ik denk ook dat je dit het beste kunt doen met zaken waar je hart écht ligt. Het is nu nog te vroeg om echt te zeggen of de manier van opleiden me wel of niet ligt, maar ik hou mijn opties open. Dank je!

  3. Pingback:Volwassenheid 1.3: 12 vragen over adulting met antwoord - Tuxedo Cat

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *