Onverwachte omstandigheden: ziekte in de familie

Ik was heerlijk bezig met mijn nieuwe opleiding, ondanks dat ik er hard aan moest werken. Maar je ziet het, ik spreek al in de verleden tijd. Ik ben namelijk (hopelijk tijdelijk) gestopt met de opleiding, omdat we slecht nieuws kregen in de familie. Daarom heb ik op dit moment gekozen om eerst mijn familie te ondersteunen in deze periode en de opleiding even op een laag pitje te zetten. Ik kan wel zeuren en klagen, maar er zijn gewoon feiten waar ik nu niet aan kan ontkomen. Daar moet je dan realistisch mee omgaan.

Opgeven?

Nu ik die koptekst zo zie, lijkt het te slaan op verschillende dingen. Ik schreef het woord ‘opgeven’ op, omdat ik wel vaker, voor triviale redenen, dingen heb opgegeven. Ik maakte mijn eindscriptie niet af omdat ik inzag dat ik toch nooit het onderwijs in zou gaan. De begeleiding van mijn scriptiebegeleiders was ook vaag en ik werd van docent naar docent overgezet, omdat zij geen tijd hadden. Ik dacht: ik kom er ook wel zonder papiertje. En dat is ook wel zo. Maar het is wel een ‘opgeven’ geweest, waar ik ook had kunnen doorzetten.

Zo gaf ik ook mijn schriftelijke cursus bij een opleidingsinstituut op, omdat ze veel fouten maakten in de toezending van materiaal. Ik vond het niveau ook te laag en voelde me niet uitgedaagd. De twee certificaten die ik haalde, reflecteerden niet dat ik iets nieuws geleerd had. Het was meer een weergave van wat ik al wist voor ik begon met de opleiding. Daarom vind ik mijn huidige opleiding ook zo leuk: ik word echt uitgedaagd en ik weet nu echt dingen die ik 4 weken geleden nog niet wist. Heerlijk. Maar toen ik had weer iets niet doorgezet en afgerond.

Slecht nieuws

Halverwege de web development opleiding kreeg ik helaas slecht nieuws van naaste familie. Ik twijfel of ik in detail treed, maar ik wil wel de ernst van het nieuws delen. Ik hoef geen sympathie of ondersteuning online, hoewel ik best wel weet dat er mensen zijn die daar iets uit halen. En ik weet ook wel dat je onder bloggers die elkaar volgen kunt spreken van een soort van online vriendschap, waarbij mensen toch een beetje om elkaar geven. We zijn niet van steen, toch? Maar dit is heel dichtbij voor mij. En ik wil me dan ook focussen op mijn familie en mezelf.

Wat ik kan en wil zeggen is dat het gaat om een kanker-diagnose, waarvan we nu nog niet weten wat de exacte prognose is. Maar op dit moment zijn alle tekenen aanwezig die wijzen op niet al te positieve zaken. In het beste geval zal de behandeling misschien meer leed veroorzaken dan de ziekte zelf, als de kanker daardoor min of meer onder controle kan worden gebracht. Maar de zieke is een ouder familielid. Het is allemaal nog erg onzeker. En omdat het zo dichtbij is, ben ik er natuurlijk emotioneel ook van ondersteboven.

Opleiding op de pauze-knop

Nadat ik op de hoogte was gesteld (dat klikt heel afstandelijk, maar er zijn wel wat traantjes gevallen), heb ik de volgende dag meteen aan de bel getrokken bij de opleiding. Ik probeerde heel feitelijk uit te leggen wat er aan de hand was, maar natuurlijk was ik geëmotioneerd. De persoon die mij aanhoorde begreep dat en was heel begaan. Ik zag maar twee opties: doorgaan en het risico lopen dat ik te veel was afgeleid door de situatie, waardoor ik niet het niveau kon halen. Of meteen stoppen en de opleiding opgeven. Hij gaf me een derde optie: als het mogelijk was, stop tijdelijk met de opleiding en stap na 4 weken opnieuw in, in een nieuwe groep die dan op het punt is waar ik er nu uitstap.

Ik wil dit niet opgeven. Maar ik kan me ook niet dwingen als een emotieloze robot verder te gaan en mijn familie laten zitten met de shit die de ziekte en de behandeling veroorzaakt. Ik heb de pauze-optie dan ook aangegrepen. Er zit wel een ‘maar’ aan vast, natuurlijk. Het docententeam moet het idee hebben dat ik na de pauze de opleiding ook echt succesvol kan afronden én aan de slag kan als web developer. Op die manier verdienen zij namelijk hun investering in mij terug. Op die beslissing wacht ik nu nog.

En ondertussen heb ik weer mijn online opleiding opgepakt. Vanaf vanmorgen heb ik mijn account (die op pauze stond …) bij Treehouse weer opgepakt. Je kunt mijn profiel hier zien, dan krijg je een idee wat ik al gedaan heb. Ik ben nu bezig met het afronden van het eerste project, wat ik kan toevoegen aan mijn portfolio op GitHub. Want wat er verder ook gebeurt, ik word web developer. Het zou mooi zijn als ik dit kan afronden zodat het familielid waar het om gaat zich ook geen zorgen hoeft te maken om mij.

Uitstel is geen afstel

Een gezegde in onze familie dat vaak wordt herhaald: Van uitstel komt afstel. Als je iets op de lange baan schuift, dan doe je het uiteindelijk niet. Dan geef je dus op. En eerlijk is eerlijk, ik heb het idee dat ik in mijn familie vooral wordt gezien als iemand die opgeeft en uitsteld. Misschien is dat puur in mijn hoofd, hoor. Maar dit wil ik, met zoveel passie, dat ik weet dat dit geen uitstel is wat tot opgeven leidt. Sterker nog, ik heb dit zo lang uitgesteld en niet opgegeven, dat ik weet dat dit het is. Zelfs de crisis die nu in de familie aanwezig is zal me niet stoppen. Ik weet alleen dat ik het mezelf niet zou vergeven als ik mijn droom en passie voorrang zou geven, boven de ondersteuning die ik kan en wil geven aan het zieke familielid. Dat is toch logisch.

Misschien ben ik juist wel nog meer vastbesloten geworden dit af te ronden: linksom of rechtsom. En in de tussentijd wil ik me vooral richten op mijn familie. En zorgen voor mooie herinneringen in een duistere periode. Want uiteindelijk is dat alles wat overblijft: de hoogtepunten in je persoonlijke tijdlijn, waarbij de pijnlijke periodes overschaduwd worden door mooie en liefdevolle momenten.

4 comments on “Onverwachte omstandigheden: ziekte in de familie

  • Jeetje, wat een vervelende situatie. En wees niet te hard voor jezelf hoor, iedereen geeft heel vaak dingen op, alleen niet iedereen is er heel open over 😉 Als je uiteindelijk maar ben wie je wilt zijn heeft elke opgave z’n ‘zin’ gehad.

    Sterkte met je familie!

    Reply
    • Daenelia says:

      Dankje Lilian. Ja, je vergeet vaak dat andere mensen ook hun eigen strubbelingen hebben. Opgeven kan ook heel positief zijn, omdat je daardoor juist weer openstaat voor nieuwe dingen. Toch wil ik dit heel graag doorzetten en afmaken. Alleen: ik heb nu meerdere opties open staan om mijn doel tye bereiken. Hmm, daar moet ik maar eens een post over schrijven.
      Maar familie is prio 1. Je moet voor elkaar zorgen en voor elkaar klaar staan (en familie is niet alleen bloed-relaties, maar eigenlijk iedereen die in je kennissen- en vriendenkring thuishoort, voor mij). En ik kies daar heel bewust voor, zonder mijn doelen op te geven.

      Reply
  • Oh jee!

    Kanker is iets vies, dat moet je mij echt niet vertellen!
    Knap dat je de opleiding even aan de kant zet en ook begrijpelijk.

    Familie is zo belangrijk.

    Ik wens jullie veel goede moed!

    Reply
    • Daenelia says:

      Dank je Ilse. Ik ben blij dat ik die prioriteiten kan zetten, zodat ik er kan zijn voor mijn moeder en familie. Het is zo stom en vies, kanker. Maar ik weet ook dat ze steeds verder komen met behandelingen en opties. Dat neemt niet weg dat ondertussen veel te veel mensen in mijn omgeving zijn met kanker. 1 op de 3 is optimistisch. Maar … de overlevingskansen zijn hoog en volledige genezingen komen ook steeds vaker voor.

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>