Dood van een huisdier op afstand

Je weet het, als je een huisdier hebt. Tenzij je een grote schildpad, of papagaai of andere langlevend maatje hebt: je weet dat je het dier gaat overleven, naar alle waarschijnlijkheid. En toch ga je je er aan hechten. Zo ook ik, aan de hond van mijn tante. De band was zo innig, dat ze onze parttime hond was, voor we Chi hadden. Meer nog dan de hond van mijn ouders, die ik ook ontzettend lief had. Maar de kleine Fluff, een maltezer die we met z’n allen als pup ophaalden, was echt heel bijzonder. En nu is ze niet meer.

Ja, nog meer slecht nieuws

Het leven bestaat uit pieken en dalen. Laat het duidelijk zijn: we zitten nu in zo’n dal-periode. We komen er ook wel weer uit, weet ik. Maar nu is het even moeilijk. Om na het eerdere slechte nieuws nog te horen dat lieve Fluff is ingeslapen is hard voor ons allemaal. Daarom wil ik wel graag de goeie dingen naar boven halen: de pieken die we met haar meemaakten.

Haar verhaal bij ons begint ook met slecht nieuws. De eerste hond van mijn tante, Fluff sr., was overleden en de hond van mijn ouders, net geen pup meer, miste haar enorm. Hij zat urenlang naar buiten te staren, in de hoop dat zijn grote vriendin toch weer langs zou komen. Hij was eenzaam, depressief en gewoon heel, heel verdrietig. Ik heb dit nog nooit gezien bij een hond. Wij konden hem niet opvrolijken. Natuurlijk was mijn tante ook verdrietig. Hoewel een hond een ‘handenbindertje’ is, waar je voor moet zorgen en wat tijd kost, miste ze haar gezelschap. Ze ging toch op zoek naar een nieuwe pup. En ze vond haar.

Jonge meid

Zo gingen we naar het zuiden van het land waar een pup van 11 of 12 weken nog een huis zocht. Ze was teruggebracht naar de fokker, omdat men toch niet goed voor haar kon zorgen. Was ze een kneusje, daardoor? We zaten in de tuin op een mooie zonnige dag, de hond van mijn ouders was ook mee. Snorremans (laten we hem zo maar even noemen: als westie had hij een prachtige snorresnuit) zat rustig naast me. De deur van het huis ging open en daar kwam een hele roedel honden aangerend. Snorremans stond op en begon langzaam te kwispelen. Steeds harder, toen één kleine flufballetje direct op hem afkwam en aan zijn snor begon te likken. Dat was Fluff jr. Snorremans en de roedel speelden op het gras, terwijl wij en de fokker spraken over de hond. Wat was Fluff voor een hond, wat waren wij voor mensen. Pasten we wel bij elkaar?

Voor Snorremans stond het al vast: deze Fluff ging dus mee naar huis. Snorremans was namelijk gek op puppies (heel anders dan onze Chi, die helemaal niks met pups heeft). Voor het eerst sinds Fluff sr.’s overlijden was hij weer blij. Thuisgekomen was hij zo lief voor haar, en zij zo vrolijk, dat we eigenlijk de rest van de avond alleen maar gekeken hebben naar twee spelende honden. En zo zijn ze allebei heel lang bij elkaar gebleven.

Ouwe man

Snorremans was ouder en kreeg dus ook eerder ouderdomsklachten. Hij werd doof en kreeg staar. Op het laatst was hij zo goed als blind en doof. Fluff was niet bij hem weg te slaan. Ik weet zeker dat haar aanwezigheid het voor Snorremans dragelijker maakte. Hij vertrouwde op haar. Zij gaf hem zekerheid. De rollen werden omgedraaid: zij zorgde voor hem. Maar op een gegeven moment ging het niet meer. En ik denk dat Fluff het wist. Ze nam afscheid van hem en heeft hem na zijn dood ook niet echt lopen zoeken. Het was goed zo, ook al miste ze hem wel. Zelf werd ze ook een dagje ouder en rustiger. Soms had ze nog wel even een gekke bui en rende ze door het huis. Of ze stond ineens op de koffietafel.

En toen kreeg ik het in mijn hoofd dat we een hond wilden. Zo kwam Chi er bij. Fluff was allerliefst naar hem toe. Chi begreep niet dat Fluff al een wat oudere hond was en speelde graag met haar. Ook als ze op de grond ging liggen omdat ze moe was. Soms kwam ze dan bij mij zitten, om even uit te rusten. Chi vond dat altijd goed. Andere honden mogen niet altijd bij me zitten van hem. Maar Fluff was duidelijk anders.

Met de jaren kreeg ze natuurlijk ook haar makken. Er begonnen vetbultjes te groeien, en wat mogelijk kleine tumortjes waren. Chi vond die bultjes enorm interessant en verdiende zijn bijnaam ‘Dokter Chi’ toen hij een bultje op haar rug ‘verwijderde’. Dat was gebeurd voor we er erg in hadden! Fluff liet dat allemaal toe, ook nog! Andere bulten moeste we afdekken, omdat hij haar anders echt had kunnen verwonden. Eén bult aan haar pootje moest verwijderd worden, een andere bult zat op haar borst en deze kon niet verwijderd worden door de (echte) dierenarts. Zo heeft ze nog een jaar doorgelopen. Ze was nog speels en levendig, maar werd wel sneller moe.

Het einde

Haar gezichtsvermogen ging achteruit en de dierenarts concludeerde dat ze op het eind helemaal blind was. Ze was moe, ze was op. Ze had zeker één tumor op een nare plek. Ze was 13 jaar, bijna 14. Mijn tante nam een beslissing die op dit moment extra moeilijk moet zijn geweest. Maar het is beter zo.

Ze was een geweldige hond. Zo ontzettend lief, zo slim, zo mooi. Weet je dat ze alles begreep wat je zei (als het relevant was voor haar)? Toen mijn gozer op bezoek was, en voor het eerst Engels sprak met mij, zat ze tussen ons in op de bank. We hadden eerst Nederlands gesproken met elkaar en de ouders, dat waren klanken en woorden die ze herkende. Maar dat Engels?? Ze keek hem aan, keek toen naar mij, en weer terug naar hem. Of we even Nederlands wilden praten, want ze begreep hier dus niks van. Ze was echt zo slim.

En hoe leg ik dit uit aan Chi? Fluff was ineens weg. Gaat hij haar missen? Begrijpt hij het wel of niet? Is het belangrijk voor hem? Ik weet het niet. Ik weet wel dat de kans dat er een nieuwe pup komt er eigenlijk niet is. Hij zal dus zonder maatje opgroeien en alleen een verre neef hebben in het noorden van het land. Ik hoop dus dat hij niet zo verdrietig zal worden als Snorremans was. Maar in mijn hart is wel weer een gaatje gevallen. Ik zal haar wel missen, mijn parttime hond. Dag lieve Fluff.

 

 

6 comments on “Dood van een huisdier op afstand

  • Hoi Daenelia,

    wat leuk, dat je bij mij op bezoek kwam…
    Ik ben meteen bij jou gaan kijken en heb dit ontroerende verhaal gelezen van Fluff en Chi…
    Wat heb je dat mooi beschreven.
    Wat moet dat een ontzettend lieve hond geweest zijn…
    En wat een fijne foto’s!

    Zelf heb ik geen hond, maar laat wel een hondje uit. Het is een kruising tussen een Franse Buldog en een Lhasa Apso… een heel geinig hondje. En lief en gehoorzaam.

    Dag!
    groetjes van Dasja

    Reply
    • Daenelia says:

      Je hebt een leuke blog en ik kom vast vaker buurten.
      Eigenlijk heb je dan ook een beetje een parttime hondje. Lijkt me een leuke kruising, trouwens!

      Reply
  • Je tante says:

    Oh Joye
    Wat een prachtig relaas oer Timmy en floortjeHartelijk dank.OIk ben er heel blij mee

    Reply
    • Daenelia says:

      Dank je 🙂 Ze heeft me hele mooie herinneringen en ervaringen gegeven. Dat wilde ik wel even vasthouden.

      Reply
  • Hey Joyce, mooi geschreven. Kan me voorstellen dat je (andere) tante er blij mee is.
    Zeg maar tegen Chi dat Jake uit Friesland heel vaak met hem komt spelen.

    Je a……e 🙂 tante

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>