Volwassenheid 1.2: 12 vragen over adulting met antwoord

De oorspronkelijke vragen komen van Miss Deadline en ik dacht: kom maar op! En omdat er veel te zeggen was op die vragen besloot ik er maar een hele serie blogposts aan te wijden. Dit is de tweede, met vragen over liefde, relaties en werk. Is dat nou anders dan als tiener of kind? Natuurlijk! Als kind maakte je misschien makkelijker vriendschap omdat je minder eisen had. Het was al genoeg als je allebei van dinosaurussen hield of Pokemon. Als tiener deelde je school, muziek en hobbies met je vrienden. Maar als volwassene: hoe ontmoet je nieuwe mensen als je hard werkt en je tijd anders indeeld?

12 vragen over volwassen zijn

Miss Deadline had nog een paar vragen en die heb ik hieronder beantwoord. Over adulting kan ik alleen nog zeggen: iedereen doet maar wat. Dus doe vooral je eigen ding op jouw manier. Er is geen fout antwoord, hoewel je absoluut fouten zult maken als volwassene.

Hoe ontmoet je nieuwe mensen en leg je contact?

Ik stap op mensen af. Net nog, in de supermarkt! Ik ben erg klein en ik wilde per se een fles van de bovenste plank hebben en ik kon er niet bij. Er loopt een jonge jongen achter mij en ik vraag direct ‘Ah joh, jij bent lang. Ik kan er niet bij. Zou je er eentje kunnen pakken voor mij?’ Niet dat dit nu een intensief contact is, maar met dit soort korte interacties kun je heel makkelijk nieuwe mensen ontmoeten.

Een andere optie is websites zoals Meetup. Zo kun je hele groepen nieuwe mensen ontmoeten, voor vriendschap, rondom iets wat jij leuk vindt.

En op liefdesgebied: hoe begin je met daten?

“En waar zit de vertaalknop voor het mannenbrein (/partnerbrein)?” Oh, geen idee. Ik ben zo iemand (en ik weet dat ik daar eens een blog over moet schrijven) die geheel onverwacht een gozer aan de haak sloeg. Voor mij heeft het wel te maken met het vorige punt: ik ontmoet graag mensen die mijn interesses delen. Mijn gozer en ik ontmoetten elkaar via een Star Trek community. En we waren niet op zoek. Voor mij is het dus nooit een bewuste keuze geweest: ik liep er gewoon tegenaan en het ontvouwde zich spontaan tot een relatie.

Mannen zijn net vrouwen. Maar dan met een aanhangsel tussen de benen. Als je ze als mens behandelt, vinden ze dat vaak fijn. Mannen die bullshitten moet je sowieso vermijden. Ze moeten mij ook als mens behandelen, vind ik. Het mooiste is het als ze je aanvullen op punten waar je zelf een beetje onzeker over bent. Of dat ze juist heel nuchter zijn, terwijl je zelf heel romantisch bent. Maar voor mij, en mijn gozer, was het wel heel belangrijk dat we gezamelijke interesses hadden. Ik hield als kind bijvoorbeeld best van spelletjes, maar je groeit er op een gegeven moment uit. Mijn gozer daarentegen was er nooit echt uitgegroeid en door hem zijn we samen weer bordspellen gaan spelen. En dankzij hem ben ik ook MMO’s gaan spelen. Hij heeft van katten leren houden en

Hoe gedraag je je professioneel en assertief op het werk?

Met moeite. Het belangrijkste is dat je je werk goed en snel doet, dat je mensen, gasten en klanten respectvol behandelt en dat je ook doet wat je zegt te gaan doen. Verder hangt er veel af van wat voor werk je doet. Werk je in een administratieve functie in een backoffice, waarbij je geen klantcontact hebt, maar wel een lading aan administratief werk, dan moet je vooral letten op dat je het werk accuraat doet en je aan deadlines houdt. Ik heb een paar maanden data entry gedaan, en dan was het de bedoeling dat bepaalde gegevens diezelfde dag in een systeem werden ingevoerd. Dan kun je dus niet eindeloos bij de koffie-corner staan kletsen met collega’s. En ga je je ook niet bemoeien met anderman’s werk en hoe ze dat het beste kunnen doen. Ik heb ook in een winkel gewerkt. Dan is het zaak dat je je richt op klanten die binnenlopen en een vraag hebben. Ook daar geldt dat je dan niet een klant laat wachten terwijl je uitgebreid over je liefdesleven klaagt tegen een collega (toegegeven: dat is uit ervaring. Heb ik ook wel eens gedaan. Is gewoon niet handig.).

Assertief worden op het werk groeit, naarmate je je zekerder voelt over je positie en wat jij bijdraagt. Praat dan juist wel met collega’s: over hoeveel werk er is, of het eerlijk verdeelt is, of er iets te verbeteren valt. Luister vooral, en denk na over oplossingen. Als je met oplossingen komt, luisteren mensen ook weer sneller naar jou.

Hoe weet je wat/welke baan echt bij je past?

“Hoe weet je wat je levensdoel of passie is?” Dit zijn twee verschillende vragen. Een baan kun je kiezen op basis van wat je kan, ongeacht of het je passie is. Ik kan vrij eenvoudig administratieve zaken organiseren, ben goed in klantcontact en goed ge-organiseerd. Maar echte passie heb ik daar niet voor, meer een vaardigheid. Uiteindelijk is een baan een manier om inkomen te genereren. Het maakt niet veel uit of dat een passie is of niet. Soms is het beter als het geen passie is: je bent dan misschien geneigd tot te grote perfectie of om dingen gratis te doen omdat je het zo leuk vindt. Doe iets wat je kan zonder je al te veel in de stress te werken. Dat is mijn advies.

Als je van je passie je werk wilt maken, zorg dan dat je daar niet gestresst van raakt. Accepteer dan dat je bijvoorbeeld soms iets niet helemaal perfect kan afleveren. Je zult ook met je passie fouten maken, wat misschien veel moeilijker te accepteren is dan als je er meer afstand van kan nemen. Pas als je ook echt vaardig bent met je passie en je kunt omgaan met setbacks ben je er klaar voor om van je passie je werk te maken.

Zie ook Romy’s blogpost over Millennial Kwesties over bewijsdrang.

Er volgt nog een blogpost met de laatste vragen en antwoorden. Heb jij nog tips over hoe je nieuwe mensen kunt ontmoeten, buiten je werk of studie om? En wil je dat ook?

 

6 comments on “Volwassenheid 1.2: 12 vragen over adulting met antwoord

  • Leuk om te lezen! Ik ben helemaal niet zo iemand die op mensen af stapt. Ja, zoals jouw situatie in de supermarkt, dat zou ik ook rustig doen, maar ik ben zelf lang dus ik kan overal bij. Tips geen idee dus. Ik zou best wat nieuwe mensen in mijn leven willen. Een paar jaar geleden is mijn vriendengroep uit elkaar gevallen, en hoewel ik de specifieke mensen niet meer mis, mis ik wel het idee van een vriendengroep.

    Reply
    • Daenelia says:

      Dat vriendengroepen uit elkaar vallen is een bekend fenomeen, hoor. Je gaat soms gewoon een andere kant op, of er is minder vrije tijd door werk en kinderen. Juist als je interesses veranderen is het verstandig om toch eens via een meetup mensen te ontmoeten. Bijvoorbeeld een hondenuitlaatgroep? Daar heb ik nog steeds een oogje op, maar is ook wel weer lastig zonder auto. Ik denk dat mijn gozer en ik binnenkort maar weer eens naar een spelletjesdag moeten 😉 Dat is leuk.

      Reply
  • Wat leuk om te lezen, ik zal je vorige artikel ook nog even lezen. Ik heb me net vandaag voorgenomen om geen luisterboeken meer te luisteren als ik buiten wandel, zodat ik iets meer ‘open sta’ voor communicatie.. 😉

    Reply
    • Daenelia says:

      Dat is nou zo leuk met een hond! Als ik met de hond wandel heb ik zoveel meer aanspraak! Wel vaak met andere hondenbezitters, maar toch. Soms is een korte opmerking of gedag zeggen al een optie. Ik groet echt iedereen in de buurt, of ik ze nou ken of niet.

      Reply
  • En hier ben ik het dus volkomen mee eens. Volwassen worden is leuk, als je er het leuke van inziet, maar je kunt van geest heel jong blijven. Bordspelletjes, onbevangen op iemand afstappen. Tof! Ik neem je lessen mee.

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>