Watch this: Pose

Watch this: Pose

Bij de vorige Watch this raadde ik Mad Men aan, over de reclamewereld uit de jaren 60. Pose speelt zich ook af in een andere tijd, namelijk de jaren 80 en begin jaren 90 van de vorige eeuw. Pose heeft ook een diverse cast aan personages en prachtige kostuums. Maar waar Mad Men vooral gaat over de heersende moraal en daaraan voldoen, kijkt Pose juist naar de levens van mensen die daar buiten vallen omdat ze zijn wie ze zijn. Kunnen de underdogs ook eens winnen?

Live. Work. POSE!

Pose is een tv serie die vooral bol staat van de muziek en dans, gekoppeld aan de muziek en dans uit de jaren 80. De LGBTQ community creeërde een eigen veilge haven in de ‘balls’, waar men elkaar uitdaagde en ondersteunde. De dansballen waren de plek waar verschillende groepen, die zichzelf ‘Huizen’ noemden, als een familie voor elkaar zorgden en de strijd aan ging voor trofeeën en prijzen. De Houses waren ook een plek waar jonge LGBTQ-ers die door hun eigen familie vaak verstoten waren een plek vonden waar ze zichzelf konden zijn of in ieder geval waar ze zichzelf konden ontdekken en ontwikkelen.

In de serie draait het om met name twee van deze Houses: Blanca begint het huis Evangelista en komt dan tegenover haar eigen huis-moeder te staan, Elektra van het huis Abundance. Pray Tell is de MC die elk ball zo’n beetje begeleidt en alle categoriën introduceert en hij heeft toch wel een zwak voor Blanca’s familie. Blanca heeft dan niet de gepolijste stijl van Elektra, maar haar hart is warm en groot. Haar kinderen zijn allemaal een beetje gebroken en zij wil graag zorgen dat ze het beste worden wat ze kunnen zijn.

Vogue

Vogue is een dansvorm die inderdaad uit de Ball cultuur komt. Het druppelt maar langzaam de mainstream in, maar als Madonna een hit heeft met haar liedje ‘Vogue’ gaat het ineens hard. Hierdoor lijkt het ineens meer geaccepteerd, maar het is ook maar een dun laagje acceptatie. Hoewel nu ineens huisvrouwen ook willen leren vogueen is het nog steeds moeilijk voor de Evangalista-kinderen om een bestaan op te bouwen. Zelfs als Blanca een eigen bedrijfje wil opzetten moet ze opboksen tegen vooroordelen en tegenslag.

Dan komt ook nog de AIDS epidemie om de hoek kijken en wordt de LGBTQ community bijna aan stukken geslagen. Niet alleen doordat veel mensen hun leven verliezen, maar ook vanwege de vooroordelen van buitenstaanders over de ziekte. Omdat de wetenschap niet al te hard op zoek gaat naar een behandelmethode, duurt het heel lang voordat de angst binnen en buiten de community weer in toom is.

Mode, dans, attitude

Wat ik heerlijk vond aan de serie is de muziek uit de jaren 80. Dat is uit mijn pubertijd, dus nostalgisch. Maar ook de fantastische kostuums die op de Balls gedragen werden: heerlijk om te zien. Soms voelt het gewoon als één lange videoclip. Maar er zit genoeg drama in om een echt verhaal te vertellen.

De verhaallijnen van de personages zijn niet altijd makkelijk. Het is zeker niet altijd een feel-good tv serie. Soms moet je echt even een zakdoekje erbij pakken. Maar er zitten genoeg mooie momenten in waarbij voor bepaalde personages iets prachtigs gebeurd. De reis die elk personage aflegt om zijn of haar dromen te verwezenlijken is absoluut mooi, ondanks alle nare dingen die gebeuren. Dat je met attitude in het leven best ver komt, zou een motto kunnen zijn. Maar ik denk dat het vooral het warme hart is dat iedereen toch blijkt te hebben. Dus toch een beetje feelgood? Misschien wel.


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.