Lockdown Diary #20


Dinsdagavond hebben we heerlijk gegeten. Ik had uit de diepvries wat groenten gehaald en ontdooit in de magnetron, ondertussen verse champignons en rode paprika gebakken, rijst gekookt, lekkere kip-dumplings gemaakt… en toen om 9 uur in de avond ontdekt dat de diepvriesgroenten nog in de magnetron stonden. Oeps.

Woensdagochtend begin ik met mijn studeerdag. Ik word na een kwartiertje al afgeleid en begin vast aan deze blog (ehm … ja.) Ik lees ook over de mentale problemen die studenten ervaren. En ik snap dat mensen ‘sociale’ dieren zijn, waardoor bij minder contacten een mens zich geïsoleerd gaat voelen. Maar ‘blijvende’ schade? Echt? Dat stelt bijna dat mensen met mentale problemen in het algemeen de hoop wel kunnen opgeven omdat ze er nooooit meer vanaf komen. En ik denk dat dat een nogal hopeloze instelling is.

Natuurlijk komen de jongeren hier wel overheen! Alsof zij de eerste generatie zijn die een moeilijke start hebben. Laten we vooral maar even vergeten dat hun ouders (jaren 80 – werkeloosheid, huisvestingproblemen) en hun grootouders (opbouwen na de oorlog) en hun overgrootouders (kijk: pandemie! en ook een oorlog of 2) het ook niet makkelijk hadden. Daar zijn ook problemen geweest en de meerderheid heeft hard gewerkt om daar overheen te komen.

Ik denk dat voor jongeren een groter probleem op de loer ligt dan we nu met de pandemie en lockdowns vermoeden. Laten we daar aandacht aan besteden en de wereld beter en schoner achterlaten dan de generaties voor ons hebben gedaan. Want ik denk dat de jongeren best wel over een paar jaar zonder feest en festivals komen. Dat is altijd in te halen en dan vallen de mentale problemen ook wel weer een beetje weg. En als dat niet vanzelf gaat, dan nog denk ik dat jongeren veerkrachtig genoeg zijn om oplossingen te zoeken en hard te werken.

Donderdag hoopvol nieuws

Toch hou ik het nieuws op donderdag in de gaten en langzaam lijkt duidelijk te worden dat we toch weer het een en ander kunnen doen, met beperkingen. Dat zou dan betekenen dat ik nu een van de laatste lockdown diaries heb geschreven. Fijn!

Twee jaar geleden hoorde ik mensen om me heen nog zeggen ‘nee, lockdowns, dat kan niet in Nederland.’ Nou, het kan dus wel. En ik denk dat het ook wel geholpen heeft. Maar situaties veranderen en als het nu veilig is om weer op afspraak, beperkt en niet in de massa, te kunnen winkelen en sporten, dan is dat mooi.

Ondertussen is onze woonkamer aardig leeg en zijn we helemaal klaar voor de nieuwe meubels. We hebben er drie maanden op moeten wachten. Maar het is het meer dan waard!


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.